AOLARPG: Dulvia's klooster

Een klooster vlakbij Dulvia

Laruto is al een week in Dulvia's klooster. Hij kent ondertussen de meeste broeders bij naam en weet goed de weg te vinden in de omgeving. Hij heeft zijn naam leren schrijven, maar verder gaan zijn schrijflessen frustrerend langzaam. Regelmatig heeft hij ruzie met de ganzenveer en worden de letters niet zoals hij ze bedoelde. Voor lezen lijkt hij echter aanleg te hebben. Hij herkent nu alle letters en kan zelfs een paar simpele woorden lezen.
Laruto kijkt licht gefrustreerd naar zijn zinnen die hij net heeft geschreven. In onduidelijke letters stond er 'Hji loopt oover de druq'.
Hij mompelt wat onverstaanbare woorden en probeert een tweede zin te formuleren.
Eén van de jongere broeder, broeder Heran, kijkt glimlachend op van zijn kopieerwerk.
"Lukt het niet?"
"Volgens mij haal ik sommige letters door elkaar," peinst Laruto.
"Maar ik weet niet welke... En ik denk dat de spelling ook niet zo goed in elkaar zit."
Broeder Heran legt zijn ganzeveer neer. "Laat eens zien?"
Als hij het perkament aanpakt en ziet wat er fout is, glimlacht hij. "Dat is niet zo erg, dat is maar een kleine fout."
Hij verbetert het en zegt dan: "Je bent goed vooruit gegaan! Je hebt in een week meer geleerd dan ik in mijn eerste maand. Maar ik was ook ouder dan jij toen ik hier kwam, misschien heeft dat er iets mee te maken."
"Wil je mijn eerste boek lenen? Het boek waaruit ik leerde lezen? Het heet 'De legende van de drie kinderen'. Het is vooral een taai boek, maar er staat ook een mooi verhaal in."
"Ja, oké," reageert Laruto. "Het klinkt leuk."
"Wacht maar even." Broeder Heran verlaat de ruimte en komt even later terug met een redelijk dik boek in handen. "Laat je niet afschrikken, er staan genoeg plaatjes in," lacht hij, terwijl hij Laruto het boek geeft.
Laruto bekijkt de voorkant van het boek. "Oh, mooi zo, anders zou het weken duren voordat ik het uit heb," grijnst hij.
"Dat valt vast wel mee, als je er eenmaal in begonnen bent..."
Broeder Heran glimlacht geheimzinnig. "En er staan ook wel interessante dingen in." Dan knipoogt hij. "En zoals ik al zei, het is gewoon een leuk verhaal."
"Nou... dan zal ik er maar eens mee beginnen," zegt Laruto, die richting de tafel loopt waar hij eerst aan zat.
Als Laruto het boek heeft opengeslagen, is het eerste wat hij ziet inderdaad een grote illustratie van een paard waarop drie kinderen zitten. Het zijn alledrie meisjes, nog jong. Vreemd genoeg lijkt er achter het paard nog een kind te staan, maar dat is niet heel erg duidelijk. Het lijkt erop dat dat stukje van de tekening is veranderd of later is toegevoegd. Boven de illustratie staat in sierlijke letters de titel "De legende van de drie kinderen, of hoe een land in de greep werd gehouden van het kwaad."
Laruto vond het een beetje vreemde titel: 'De legende van de drie kinderen, of hoe een land in de greep werd gehouden van het kwaad".
Na een tijdje naar de titel en illustratie heeft gekeken, draait hij de pagina om.
Het was in de daagen dat den zon nog jong was, en de weereld nieuw, dat dit verhaal begint. Gij hebt dit in handen gekregen, leezer en slaat acht dat gij het gelooft. Zo begint het boek. Het kost Laruto nog aardig wat moeite, maar eenmaal door de inleiding heen, wordt het verhaal leuker. Het verhaalt over een land dat wordt aangevallen door een eeuwenoud kwaad en alleen drie kinderen kunnen het redden.
Laruto leest geïnteresseerd verder, niet meer denkend aan de illustratie.
De eerste bladzijden lijkt het verhaal meer een sprookje, maar dan wordt het plotseling duisterder en Laruto heeft moeite alles te begrijpen.
Donderslaaghen vulden den hemel en beesten vielen steden binnen, alwaar zij de steedelinghen aten. Pest ende dood troffen den steden. Zelfs Koninghen konden het Lot niet ontsnappen. Woede, Verdriet en Angst sloegen hen en zij konden niet ontsnappen. Slechts Geloof, Hoop, Liefde en Onschuld zouden hen redden. Wee hen als zij niet gevonden kunnen worden!
Het laatste lijkt een waarschuwing te zijn, maar Laruto weet het niet helemaal zeker. Toch bekruipt hem het gevoel dat er iets belangrijks stond in de passage die hij net las.
Laruto leest het stuk een paar keer over en begint diep na te denken.
Na een paar minuten valt het hem op dat 'Geloof, Hoop, Liefde, en Onschuld' met hoofdletter is geschreven. Hij kijkt het stuk weer door en ziet dat het met 'Woede, Verdriet, en Angst' ook zo is. Hij bladert terug in het boek naar de illustratie.
Het kan dus zijn dat de drie 'zichtbare' kinderen 'Woede, Verdriet, en Angst' maar ook allevier 'Geloof, Hoop, Verdriet, en Onschuld', denkt Laruto.
Hij kijkt naar de titel dat ook 'twee delen' lijkt te hebben. Hij krijgt er een raar gevoel van. Kunnen er twee eindes zijn in dit boek?
Als hij op zoek gaat naar het einde van het verhaal, kan hij dat echter niet vinden. De tekst houdt midden in een zin op.